Oma Coby denkt dat ze nog boodschappen doet voor de buurman

Oma Coby denkt dat ze nog boodschappen doet voor de buurman

Afgelopen weekend was ik bij oma Coby, samen met onze hond Mozzie. Zodra ze Mozzie zag, begon ze te stralen. Ze aaide haar, praatte tegen haar en lachte op een manier die ik al een tijdje niet meer had gezien. Voor even zag ik weer helemaal oma Coby zoals ik haar ken en zoals ik haar het liefst zie. Deze momenten zijn voor mij steeds waardevoller geworden omdat ze minder vanzelfsprekend zijn en ik merk dat ik ze daardoor bewuster meemaak en meer koester. 

Oma Coby is de laatste tijd erg vergeetachtig en ook wantrouwiger dan vroeger. Ze haalt gebeurtenissen uit haar verleden steeds vaker door elkaar met wat er op dit moment gebeurt. Zo denkt ze bijvoorbeeld nog steeds dat ze boodschappen moet doen voor haar oude buurman. Ze vraagt het zorgteam regelmatig waarom de tas met boodschappen nog niet is opgehaald en kan zich vervolgens druk maken over het feit dat niemand die tas komt halen.

Soms vertelt ze dat ze straks zelf nog even weg moet om boodschappen te doen. Dat ze nooit een rijbewijs heeft gehad maakt op dat moment voor haar geen verschil. In haar beleving klopt het verhaal gewoon. Ook raakt ze steeds vaker haar bril of tas kwijt en wanneer ze die niet kan vinden, denkt ze al snel dat iemand anders eraan heeft gezeten of haar spullen heeft verplaatst.

Voor Coby voelt dit op dat moment echt en daarom is het belangrijk dat de mensen om haar heen niet alleen kijken naar wat er feitelijk klopt maar vooral proberen te begrijpen hoe de situatie voor haar voelt en daar rustig en met aandacht op reageren.

Steeds opnieuw uitleggen

Wat mij misschien nog wel het meest bijblijft, is de manier waarop het zorgteam hiermee omgaat. Iedere keer wanneer Coby opnieuw vraagt naar de boodschappen, leggen ze rustig uit dat ze niets meer hoeft te doen en dat de tas niet meer wordt opgehaald, ook al weten ze dat ze waarschijnlijk een uur later precies dezelfde vraag opnieuw zal stellen en het gesprek weer van voren af aan begint.

Toch blijven ze rustig, nemen ze haar serieus en proberen ze haar gerust te stellen zonder haar gevoel weg te nemen of haar het idee te geven dat haar vraag niet belangrijk is. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar juist daarin zit volgens mij een van de moeilijkste kanten van het werk, omdat je steeds opnieuw geduld moet opbrengen en moet aansluiten bij wat iemand op dat moment nodig heeft.

Voor iemand die dagelijks te maken heeft met vergeetachtigheid, onzekerheid en verwarring, is geduld dan ook veel meer dan een eigenschap die prettig is om te hebben. Het is een belangrijk onderdeel van goede zorg, waarbij zorgmedewerkers zich steeds opnieuw moeten aanpassen aan de situatie en moeten aanvoelen wat iemand op dat moment nodig heeft om zich veilig en begrepen te voelen. Dat bewonder ik enorm.

Waar ontstaat ruimte?

Sinds ik bij Mextal werk, zie ik steeds beter hoeveel verschillende taken en verantwoordelijkheden samenkomen in het dagelijks werk van een zorgmedewerker. Naast de directe zorg zijn er voortdurend situaties die in de gaten gehouden moeten worden en die tijd en aandacht vragen, tijd die een zorgmedewerker ook kan besteden aan iemand die op dat moment behoefte heeft aan aandacht of ondersteuning.

Daar kan technologie volgens mij een belangrijke rol in spelen, niet door de zorg over te nemen maar door zorgmedewerkers te ondersteunen bij het signaleren van situaties die anders handmatig gecontroleerd moeten worden. Bij oma Coby zou dat bijvoorbeeld kunnen betekenen dat het zorgteam sneller merkt wanneer ze onrustig is, zodat ze op tijd naast haar kunnen gaan zitten voordat die onrust toeneemt. Zo kan er ruimte ontstaan om de aandacht te richten op de mensen die op dat moment echt iets nodig hebben, terwijl het zorgteam degene blijft die Coby kent en weet wanneer ze gerustgesteld moet worden.

Even weer oma Coby

Toen ik afgelopen weekend naar Coby en Mozzie keek, zag ik voor even weer mijn oma zoals ik haar ken. Ze straalde, aaide Mozzie en praatte honderduit tegen haar. Het was misschien maar een kort moment, maar voor mij was het ontzettend waardevol om haar zo te zien en te merken hoeveel plezier het haar gaf.

De momenten waarop Coby helder is, worden schaarser en dat blijft moeilijk om te zien. Tegelijkertijd leer ik door die momenten steeds meer te waarderen wat er nog wel is en hoe belangrijk het is om daar bewust bij stil te staan.

Want uiteindelijk is dat waar het om draait.

Bij oma Coby betekent dat soms een zorgmedewerker die voor de tiende keer rustig uitlegt dat de boodschappen niet meer opgehaald hoeven te worden en haar daarna geruststelt wanneer ze zich daar opnieuw zorgen over maakt. En soms betekent het een hond die binnenkomt, een glimlach op haar gezicht brengt en haar heel even weer helemaal oma Coby maakt.

Voor die momenten moeten we ruimte blijven maken.

Wilt u oma Coby een hart onder de riem steken? Stuur dan gerust een berichtje naar marketing@mextal.com.

Wordt vervolgd…